ก้อง พี (ฉบับทดลอง) ตอนที่ 1 + 2

ตอนที่  1 ฝันร้าย

(เมื่อพีรวิชญ์ พาก้องบดินทร์ไปรักษาตัว และกลับมาพักฟื้น)

“พี  พี คุณอยู่ไหนน่ะ”ก้องบดินทร์ป่ายมือเปะปะไปเบื้องหน้า

“ผมอยู่นี่ก้อง” พีรวิชญ์คว้ามือของอีกฝ่ายมากุมไว้ สายตาที่มองไปยังหน้ามล มีเค้าเอ็นดู

“เมื่อกี้ผมฝันร้าย” ดวงหน้ามล มีเค้าเศร้า คนที่ยืนอยู่ข้างๆ ใจอ่อนยวบ เขาเองร่วมทุกข์ร่วมสุขกับก้องบดินทร์มาหลายต่อหลายครั้ง ทุกครั้งที่คนที่เขารักร้องไห้ หรือเจ็บปวด พีรวิชญ์บรรยายความรู้สึกภายในไม่ถูกว่าเขาเจ็บปวดกว่ากี่เท่ากัน

“ฝันก็คือฝัน ฟังผมนะก้อง ตอนนี้คุณมีผม และไม่ว่าจะเป็นยังไง เราก็จะเคียงข้างกันตลอดไป ใช่มั้ยคร้าบบบ” น้ำเสียงตอนท้ายพีรวิชญ์กระเซ้า ก้องบดินทร์มีสีหน้าดีขึ้นชายหนุ่มเผลอยิ้ม

“โธ่พี คุณก็พูดได้ คุณไม่ใช่ผมหนิ” ยังไงซะก้องบดินทร์ก็รู้ว่าพีรวิชญ์รักเขามากเพียงใด “พี….” ก้องบดินทร์คว้ามือพีรวิชญ์มากุมไว้แน่น “ผมกลัว กลัวว่าหลังเปิดผ้าแล้ว ผมก็ยังมองไม่เห็น” พีรวิชญ์หมุนตัวจับไหล่คนข้างๆ ให้ยืนตรงหน้าของเขา จ้องผ่านผ้าปิดตา ราวกับว่าก้องบดินทร์จะสามารถสบสายตาที่มุ่งมั่นของเขาในตอนนี้ได้

“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ผมอยากให้คุณเชื่อใจผม เหมือนอย่างที่เคยเป็นมา อุปสรรคแค่ไหนผมก็ไม่กลัว แต่ผมคงทนไม่ได้ ถ้าคุณไม่เชื่อใจผม ว่าผมรักคุณแค่ไหน”

“ พี…..” เสียงที่เรียกออกไปนั้นเต็มไปด้วยความตื้นตันใจและความสุขใจระคนกัน ก้องบดินทร์โผเข้ากอดพีรวิชญ์แน่น  อย่างน้อยต่อให้ในโลกนี้เขาไม่สามารถคว้าอะไรไว้ได้เลย  ก็ขอให้คว้าผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ไว้ได้เท่านั้นก็พอ…

ตอนที่ 2  จุดเริ่มต้นของความไม่เข้าใจ

ระยะเวลา 2 เดือน พีรวิชญ์และก้องบดินทร์ ใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ด้วยกันตลอดเวลา พีรวิชญ์ ดูแลก้องบดินทร์ราวกับเด็กเล็กๆ ที่ไม่สามารถดูแลตัวเองได้ในหลายเรื่อง ซึ่งเป็นหนึ่งเหตุผลที่ทำให้มีปากเสียงกัน

“พี คุณไม่ต้องคอยมาดูแลผมตลอดเวลาก็ได้ ผมดูแลตัวเองได้” แท้ที่จริงแล้วก้องบดินทร์กลัวพีรวิชญ์จะเบื่อหน่ายที่ต้องมาดูแลเขา เป็นทั้งภาระ และนานๆไปอาจจะทำให้เขาเบื่อและต้องการจะจากไปในที่สุด

“พักนี้คุณเป็นอะไรไปก้อง  ผมจะทำอะไรก็ไม่ดีไม่ถูกใจไปซะหมด” พีรวิชญ์เริ่มหงุดหงิดใจ กับท่าทีเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ที่พักนี้ก้องบดินทร์จะมีอาการถี่ขึ้นทุกวัน

“…..” ไม่มีเสียงตอบจากก้องบดินทร์ แต่ชายหนุ่มพยายามจะคลำทางเพื่อเดินหนีไป

“ ก้อง……   ก้อง อย่าทำอย่างนี้ ผมไม่ชอบ” เสียงของพีรวิชญ์เข้มขึ้น ชายหนุ่มคว้าข้อมือของอีกฝ่ายกุมแน่น ก้องบดินทร์พยายามสะบัดให้หลุดจากการเกาะกุม ทีท่าที่เม้มริมฝีปากน้อยๆ คล้ายเด็กที่ดื้อรั้น ทำให้พีรวิชญ์ยิ่งคุกรุ่นด้วยโทสะ

“ ก้อง คุณโตแล้ว มีเหตุผลหน่อยซิ อย่าทำตัวเป็นเด็กๆ แบบนี้ ผมไม่ชอบ”

“ไม่ชอบ ก็ไปเลยพี อยากไปไหนก็ไปเลย คุณไม่ต้องมาสนใจผม”  ก้องบดินทร์สวนทันควัน  พีรวิชญ์หมดความอดทนลงเดี๋ยวนั้น ชายหนุ่มปล่อยมือและคว้าแจคเก็ตเดินออกจากห้องไปทันที เมื่อพีรวิชญ์จากไปก้องบดินทร์ก็ทรุดลงร้องไห้ลงเดี๋ยวนั้นเช่นกัน